ดรากอนฟลาย: โดรนนิวเคลียร์บินสำรวจไททัน

ไททันเป็นดวงจันทร์ที่แปลกที่สุดในระบบสุริยะ มีบรรยากาศหนากว่าโลก มีฝน แม่น้ำ และทะเลสาบ แต่ของเหลวคือมีเทนและอีเทน ส่วนหินคือน้ำแข็งที่แข็งเหมือนหินในความเย็นราว −179 องศาเซลเซียส และพื้นปกคลุมด้วยสารอินทรีย์ที่ตกลงมาจากหมอกในบรรยากาศ ไททันจึงเหมือนห้องทดลองธรรมชาติขนาดยักษ์ของเคมีที่อาจนำไปสู่สิ่งมีชีวิต ยานฮอยเกนส์ที่ลงจอดในปี ค.ศ. 2005 เห็นเพียงจุดเดียว ภารกิจต่อไปของ NASA จึงออกแบบให้เดินทางไปได้หลายที่

ทำไมต้องบิน

ไททันมีแรงโน้มถ่วงเพียงราว 1 ใน 7 ของโลก แต่บรรยากาศหนาแน่นกว่าโลกราวสี่เท่า ความดันที่พื้นราว 1.5 เท่าของโลก สองอย่างนี้รวมกันทำให้การบินบนไททันง่ายกว่าบนโลกมาก ใช้พลังงานน้อยกว่าราว 40 เท่าสำหรับการลอยตัวด้วยน้ำหนักเท่ากัน ว่ากันว่าถ้ามนุษย์ติดปีกบนไททัน อาจกระพือปีกบินได้ด้วยแรงตัวเอง การบินจึงเร็วและครอบคลุมพื้นที่ได้มากกว่ารถสำรวจที่ต้องวิ่งบนพื้นหลายเท่า

ยาน

ดรากอนฟลาย (Dragonfly) เป็นโดรนแปดใบพัดขนาดราวรถยนต์คันเล็ก ใช้พลังงานจาก RTG ซึ่งแปลงความร้อนจากการสลายตัวของพลูโทเนียมเป็นไฟฟ้า เพราะแสงอาทิตย์ที่ไททันอ่อนมากและถูกหมอกส้มบังเกือบหมด RTG จะชาร์จแบตเตอรี่ระหว่างที่ยานจอดพัก แล้วใช้แบตเตอรี่บินครั้งละไม่ถึงชั่วโมง ไปได้หลายกิโลเมตรต่อครั้ง สัญญาณวิทยุจากไททันใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงโลก ยานจึงต้องบินและเลือกจุดลงจอดเองโดยอัตโนมัติ ความสำเร็จของเฮลิคอปเตอร์อินเจนูอิตีบนดาวอังคารช่วยยืนยันว่าแนวทางนี้เป็นไปได้

แผนการสำรวจ

ดรากอนฟลายมีกำหนดออกเดินทางในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2028 และไปถึงไททันในปี ค.ศ. 2034 ลงจอดในเขตทุ่งเนินทรายใกล้เส้นศูนย์สูตร แล้วค่อย ๆ บินกระโดดไปหลายจุดตลอดภารกิจหลักราวสามปี มุ่งหน้าไปยังหลุมอุกกาบาตเซลค์ (Selk) ซึ่งการชนในอดีตอาจละลายน้ำแข็งให้ผสมกับสารอินทรีย์บนผิวนานพอที่ปฏิกิริยาเคมีจะดำเนินไปได้ ยานจะเจาะเก็บตัวอย่างพื้นผิวมาวิเคราะห์ วัดสภาพอากาศ และฟังการสั่นสะเทือนของดวงจันทร์ เพื่อตอบคำถามว่าเคมีที่นำไปสู่ชีวิตบนโลกยุคแรก ไปได้ไกลแค่ไหนในโลกที่ต่างจากโลกของเราอย่างสิ้นเชิง