หน้าหลัก › บทความดาราศาสตร์ › การสังเกตและสำรวจอวกาศ
การสังเกตและสำรวจอวกาศ

ดาราศาสตร์วิทยุ: ฟังเสียงของเอกภพ

Radio astronomy

อัปเดตล่าสุด

กล้องโทรทรรศน์วิทยุ Very Large Array รัฐนิวเม็กซิโก
กล้องโทรทรรศน์วิทยุ Very Large Array รัฐนิวเม็กซิโกภาพ: CGP Grey, CC BY 2.0 (ย่อขนาดจากต้นฉบับ)

คลื่นวิทยุจากอวกาศเผยให้เห็นสิ่งที่แสงธรรมดามองไม่เห็น ทั้งแก๊สไฮโดรเจนเย็น พัลซาร์ เจ็ตจากหลุมดำ และรังสีที่เหลือจากบิกแบง การค้นพบหลายอย่างที่สำคัญที่สุดในดาราศาสตร์มาจากกล้องวิทยุ

ในปี ค.ศ. 1932 คาร์ล แจนสกี วิศวกรของบริษัทเบลล์ ได้รับมอบหมายให้หาต้นเหตุของเสียงรบกวนในการสื่อสารทางวิทยุข้ามมหาสมุทร เขาพบเสียงฟู่จาง ๆ ที่มาจากทิศหนึ่งบนท้องฟ้า และทิศนั้นเลื่อนไปวันละราวสี่นาที ตามเวลาดาราคติ ไม่ใช่ตามดวงอาทิตย์ แปลว่ามันมาจากนอกระบบสุริยะ ต่อมาพบว่ามาจากใจกลางทางช้างเผือก นี่คือจุดกำเนิดของดาราศาสตร์วิทยุ หน่วยวัดความเข้มของคลื่นวิทยุจากอวกาศ แจนสกี (Jy) ก็ตั้งตามชื่อเขา

กล้องวิทยุทำงานอย่างไร

กล้องวิทยุส่วนใหญ่เป็นจานโลหะรูปพาราโบลาที่สะท้อนคลื่นวิทยุไปรวมที่เครื่องรับ ผิวจานไม่ต้องเรียบเท่ากระจก ขอแค่เรียบกว่าความยาวคลื่นมาก ๆ จึงทำจากตาข่ายโลหะได้ แต่เพราะคลื่นวิทยุยาวกว่าแสงหลายแสนถึงหลายล้านเท่า กล้องวิทยุตัวเดียวจึงแยกรายละเอียดได้ไม่ดีนัก จานขนาด 100 เมตรที่ความยาวคลื่น 21 เซนติเมตรแยกรายละเอียดได้ราว 1.22\times 0.21/100\approx 2.6\times 10^{-3} เรเดียน หรือราว 9 ลิปดา หยาบกว่าตามนุษย์ ปัญหานี้แก้ได้ด้วยการต่อกล้องหลายตัวเข้าด้วยกันเป็นอินเทอร์เฟอโรมิเตอร์ กล้องวิทยุจานเดียวที่ใหญ่ที่สุดคือกล้อง FAST ในประเทศจีน ขนาด 500 เมตร

สิ่งที่คลื่นวิทยุเผยให้เห็น

ข้อดีของคลื่นวิทยุ

คลื่นวิทยุผ่านบรรยากาศโลกและเมฆฝุ่นในอวกาศได้ดี จึงสังเกตได้ทั้งกลางวันและกลางคืน แม้มีเมฆก็ได้ในหลายความถี่ และมองทะลุฝุ่นเข้าไปถึงใจกลางดาราจักรได้ ปัญหาใหญ่ในปัจจุบันคือคลื่นรบกวนจากโทรศัพท์มือถือ ดาวเทียม และอุปกรณ์ไร้สาย กล้องวิทยุจึงมักตั้งในหุบเขาห่างไกลที่มีกฎหมายจำกัดการปล่อยคลื่น

เปิดในเว็บไซต์ NewTutorAstronomy ›

คำศัพท์ในบทความนี้

บทความที่เกี่ยวข้อง